Gmach Główny
al. 3 Maja 1
30-062 Kraków
tel. 012/ 295 55 82
e-mail: pusoska@muz-nar.krakow.pl
Historia Pracowni
1868 – powstanie Miejskiego Muzeum Techniczno-Przemysłowego, którego znaczna część po jego likwidacji w 1950 roku, zasiliła zbiory Działu Rzemiosła Artystycznego i Kultury Materialnej Muzeum Narodowego w Krakowie.
1876 – przeniesienie z Paryża do Krakowa zbiorów Książąt Czartoryskich, które zostały przyłączone do Muzeum Narodowego w Krakowie po ich upaństwowieniu w 1949 roku i które w 1992 roku stały się własnością Fundacji Książąt Czartoryskich, pozostając pod opieką konserwatorską Muzeum
1879 – powstanie Muzeum Narodowego w Krakowie
1889 – powołanie Działu Rzemiosła Artystycznego i Kultury Materialnej
1901 – powstanie Statutu Muzeum Narodowego w Krakowie, w którym został nakreślony zakres tematyczny Działu Rzemiosła Artystycznego i Kultury Materialnej
W okresie przed I wojną światową i w dwudziestoleciu międzywojennym nie było w Muzeum Narodowym w Krakowie pracowni konserwacji rzemiosła. Nie znaczy to jednak, że nie dokładano starań by dbać o kondycję zabytków. W sprawozdaniach z tamtych lat są informacje o zlecaniu prywatnym pracowniom artystów-rzemieślników odnawiania i naprawiania cennych obiektów.
II wojna światowa przyniosła straty nie tylko z powodu rekwirowania zabytków, ale także likwidowania magazynów, skąd obiekty zabierane były w pośpiechu i bez właściwego opakowania do nieodpowiednich pomieszczeń zastępczych, w których ulegały dalszej dewastacji.
W 1948 roku założona została Pracownia Konserwacji Ceramiki i Rzemiosła Artystycznego, która faktycznie działała jednak w latach 1956-1974, a w 1975 roku przekształciła się w Pracownię Konserwacji Rzemiosła Artystycznego. W poszczególnych okresach jej funkcjonowania zakres podejmowanych działań ulegał zmianom. Od 1993 roku obowiązuje nowy zakres kompetencji pracowni muzealnych i odtąd Pracownia Konserwacji Rzemiosła Artystycznego zajmuje się konserwacją, restauracją, renowacją obiektów ceramicznych, szklanych i wykonanych z materiałów organicznych.
Pracownia działa na rzecz wszystkich działów Muzeum, lecz głównie poddaje konserwacji obiekty przechowywane w Działach: Rzemiosła Artystycznego i Kultury Materialnej, Europejskiego Rzemiosła Artystycznego, Sztuki Dalekiego Wschodu oraz Sztuki Starożytnej.
Druga połowa XX wieku to okres niezwykłego rozwoju technologii i dalszy dynamiczny rozwój chemii. Znalazło to odbicie w konserwacji zabytków. Z uznaniem dla zręczności dawnych konserwatorów oglądamy dziś stare reperacje naczyń ceramicznych za pomocą drutowania, czyli scalania rozbitych czerepów z użyciem cienkiego drutu skręcanego metodą tworzenia siatki. Jeszcze bardziej wzrusza starsza metoda, polegająca na nawiercaniu na rewersie naczynia ceramicznego płytkich otworów w celu założenia metalowych klamerek, które po zaklejeniu gipsem lub lakiem, miały utrzymywać rozbite naczynie w całości. Wraz z rozwojem chemii wszystkie te metody przeszły do historii.
Dziś klej wybieramy z szerokiej gamy ofert, kierując się tym, aby osiągnąć zamierzony cel. Każdy materiał ma bowiem inne właściwości i stosując klej należy to uwzględnić. W konserwacji muzealnej, w uzasadnionych wypadkach, stosuje się uzupełnianie ubytków i scalanie kolorystyczne materiałami zastępczymi. W konserwacji materiałów organicznych uzupełnianie ubytków jest możliwe zarówno materiałem takim, z jakiego obiekt jest wykonany lub sztucznym. W przypadku szkła możliwe stało się klejenie bardzo trwałe i prawie zupełnie niewidoczne. Uzupełnianie szkła i ceramiki jest możliwe tylko materiałami zastępczymi. Pracownia wykonuje pełne konserwacje lub częściowe oraz zachowawcze. W ciągu ostatnich 20 lat renowacji poddanych zostało średnio około 450 obiektów rocznie. Pracownia prowadzi dokumentację konserwatorską, zarówno opisową, jak i fotograficzną. Od kilku lat Pracownia współpracuje z Akademią Górniczo-Hutniczej w zakresie prac badawczych.
Od 1998 roku Kierownik Pracowni Anna Pusoska organizowała ogólnopolskie Spotkania na temat badań, konserwacji i przechowywania zabytkowego szkła.
zespół:
Małgorzata Pisulińska – konserwator, p.o. kierownika Pracowni
Anna Pusoska – starszy konserwator
Elżbieta Kuraś – renowator
| Logotyp